Me, Myself and I: A Year Hence

Dahil uso ang celebration ng ika-150th birth anniversary ng ating pambansang bayani na si Dr. Jose Rizal, hihiramin ang title ng isa sa kanyang mga nilikhang sanaysay

Medyo matagal-tagal na rin ng huli akong magsulat sa blog na ito. Bukod kasi sa hindi naman talaga ako mahilig magsulat ng mga bagay na tumatakbo sa utak ko, eh masyado rin kasi akong naging abala sa ibang mga bagay kaya ilang buwan din akong hindi nakapagbukas ng site na ito.

Isang taon na rin pala ang nakalipas mula ng subukan kong iexplore ang aking talento sa pagsusulat sa pamamagitan ng blog na ito kaya tamang-tama pala at naisipan kong bisitahin ang bahay ko ngayon. Kapag binabalikan ko kung ano nga ba ang dahilan bakit naisipan kong gumawa ng account na ito, eh isa lang talaga ang maituturo kong salarin: Depression.

Hindi ko sukat akalain na minsan ay darating din pala talaga ako sa point ng buhay ko na makakaramdam ako ng matinding kalungkutan na hindi ko naman alam kung ano ang dahilan kaya hindi ko rin alam ang tamang gamot upang pasayahin ang aking sarili. Ako kasi ang uri ng tao na mababaw ang kailigayahan kya madali akong pasayahin ng maliit na bagay tulad ng chocolate, ice cream  at lollipop. sabi ng iba, nagdaraan daw ako sa tinatawag na quarterlife crisis  pero sa pagninilay-nilay ko kamakailan lang, it was one my most blessed time of my life for the Lord has opened my heart to seek Him and find joy and peace in Him. Tunay ngang mapalad ako dahil ginabayan ako ni Lord na mahanap ang tamang sagot upang punuan ang emptiness sa heart ako at dahil doon, isinilang ang bagong ako.

So kumusta ako ngayon, makalipas ang halos isang taon? Well, bukod sa nadagdagan ako ng timbang at tumanda ng isang taon, masasabi ko na mas masaya ako ngayon kahit na mas marami akong mahirap na pinagdaraanana ngayon. Hindi na ako nalulungkot dahil alam kong lagi akong may kasama sa pagharap ng aking mga problema. Lagi akong may katulong sa pagpasan ng sarili kong krus araw-araw dahil kasama ko ang Bestfriend ko.

Cast your cares on the Lord and He will sustain you. He will never let the righteous fall. -Psalm 55:22

My way or The highway

 

One of my favorite song lately..

Time to let go

Isa sa mga di ko malilimutang araw sa aking trabaho ay nangyari sa akin kahapon. Ito kasi ang unang beses na umiyak ako sa harap ng aking mga kasamahan trabaho na ang dahilan may kinalaman talaga sa aking trabaho. May dalawang proyekto akong inilatag sa Project  development Committe ng aming Board of Trustees para paabruhan kahapon. Ang isa ay sa akin naka-aasign para ipresent at ang isa ay sinalo ng aking boss para siya ang magpresent. Ibinigay ko sa kanya ang isang proyekto para siya ang magpresent dahil alam kong mas marami syang alam sa experience ng proponent kaya mas maipapaliwanag nya at mabibigyan ng magandang konteksto ang mga gustong gawin ng proyekto. Unang nagpresent si boss at naging madugo ang talakayan pero sa bandang huli nakahinga pa rin ako ng maluwag dahil inaprubahan pa rin naman ito. Pangatlo ako sa mga nagpresent at ang unang dalawang projects na naipresent ay inapproved. Sa kasamaang-palad, disapproved ang naging desisyon sa proyekto ko. Una akong nilapitan ni boss at kinumusta ako at sinabi ok lang daw yun. Pero ewan ko ba at hindi ko napigilang maiyak. Isa sa mga kagandahan na ako ang ang pinakabata sa opisina, both in experience at sa age ay ako ang bunso at talagang hindi sila sanay na makitang malungkot ang bunso kaya pati ang aming Executive Director ay parang nanay na nag-alo at inassure sa akin na hindi isang measure ng failure ang disapproval ng proposal. Mga ilang minuto lang din akong umiyak pero nang mahimasmasan ay bumalik pa din ako sa meeting room at nakinig sa iba pang presentation. At ang nangyari pala ay hindi ako nag-iisa sa mga may na-disapproved na project dahil ang mga sumunod sa akin ay hindi rin pinalad na makuha ang pagsang-ayon ng board sa kanilang proyekto.

Habang umiiyak ako, ang unang pumasok sa isip ko ay bakit hindi naging maganda ang resulta, ipinagdasal ko naman sa Kanya yun? At sinundan yun ng pagkainis ko sa mga miyembro ng Board dahil hindi man lang nila binigyan ng chance na makita kung anu ang kahihinatnan ng project. Pero nung tinanong na ako ng Chairman of the Board bakit daw ako naiyak, dun na ako napaisip bakit nga ba? Sinabi ko na lang nalungkot lang ako dahil pinaghandaan ko naman talaga yun, pero sabi nya ok lang yun dahil hindi ko naman talaga project yun. Dun na ako nahihimasmasan at naisip ko, nabigla lang talaga siguro ako dahil first time kong makatanggap ng disapproval mula sa Board. Nahiya tuloy ako sa sarili ko dahil sa ganung reaksiyon ko, na kung tutuusin naman ay napakababaw na dahilan para umiyak.

At para sa tanong ko kung bakit hindi naging maganda ang resulta kahit na ipinagdasal ko talaga sa Kanya yun nang matagal, ito ang nakuha kong sagot mula sa application ko sa facebook na message from God kaninang umaga:

God wants you to know that it’s time you let go.

Yes, of course, you want to control so everything happens in just the way you want it. But at the end of the day, we control nothing, – it’s all in God’s hands, – has always been, and will always be. So, do what you can, and then let go, and let God handle the rest.

Indeed a perfect message nga for me, and a very comforting one. Dahil dito, marami akong natutunan. Nung nagdasal ako, Hinigi ko na Yes ang magiging sagot Nya. Nakalimutan ko na pwede din palang NO at yun ang hindi ko napaghandaan. Sa bandang huli, sa Kanya pa din ang desisyo at kung hindi man ayon sa gusto ko ang maging desisyon nya,at ang kelangan ko na lang gawin ay magtiwala sa Kanya na may mas maganda pa siyang plano.

Sabi nga sa Proverbs 3:5-6 “Trust in the Lord with all your heart and lean not on your own understanding; in all your ways, acknowledge Him, and he will make your paths straight.”

Naisip ko din, bakit nga ba ako malulungkot eh may magandang resulta din naman ang trabaho ko dahil naapprove naman ang isa pang project na hawak ko. Isang magandang dahilan na yun para purihin Siya at magpasalamat.

Just want to share this very inspiring lecture from a known UP professor, Prof. Winnie Monsod ..It was directly addressed to UP Diliman students but I think all the UP students
and alumni and even students or graduates from state universities should
really think about this.. Going abroad means betraying the Filipino people and exacerbating the problems of our country.. Be part of the solution and not the problem.. I was
really moved by this video. Remember: HONOR and EXCELLENCE.

Live by the Spirit

Sept. 25-26, 2010, Sabado at Linggo – Ito ang petsa na maituturing kong dalawa sa pinakamakubuluhang araw sa buhay ko kaya hindi ko pwedeng palagpasin ang kwento sa likod nito.

Bakit nga ba natatangi ang Sabado at Linggo na ito sa lahat ng araw ko?

Karamihan sa mga tulad kong ngtatrabaho, o siguro kahit sa mga estudyante, ang Sabado at Linggo ang pinakahihintay na araw sa buong linggo. Sabado at Linggo means weekend. Bakasyon. Gimik day, movie day o SM/Trinoma day sa mga mahilig lumabas. Laba, linis, tulog, basa, DVD marathon day naman sa mga homebodies o mga taong-bahay. Pero kung ako lang ang tatanungin, lahat yan applicable sakin, plus minsan, elbi day or friendship day at lately, raket day yan, depende sa mood at availability ng fund ko.

Gaya ng ibang weekends ko, elbi days din ang mga araw na ito dahil nasa elbi ulit ako pero ang naging kaibihan nga lang eh hindi ako nagpunta ng elbi para makita at makasama ang mga kaibigan ko kundi para makakilala ng mga bagong kaibigan. Ayun, kakaiba talaga yun kasi kaya lang naman ako nagpupunta ng elbi kasi gusto kolang talaga makasama ang mga kaibigan ko. Ang Elbi ang masasabi kong pinakabisyo ko na hindi ko mapigilan kasi sa tuwing nandun ako kasama ang barkada ko at naalala ang aking buhay estdyante eh sumasaya talaga ako.

Pero bago pa ako mapalayo, babalik na ako sa dahilan kung bakit nga ba naging makabuluhan ang week-end na ito. Ito kasi ang weekend ng Encounter ko with God. Hindi ito ang unang beses kong dumalo sa isang retreat, pero ito na siguro ang pinaka-life changing retreat na nadaluhan ko kasi maraming bagay akong napagdesisyunang isuko at talikuran, at instant nagbago ang mga pananaw ko sa lahat ng aspeto ng buhay. Hindi ko alam kung paano ako ginising ni God pero parang in an instant, natauhan ako at nalaman ko andami ko pala talagang mga kasalanang nagawa at hindi ako pwedeng magdahilan kaso totoo naman lahat at kapag itinanggi ko eh, sarili ko lang din naman ang lolokohin ko at siguradong makasalanan pa din ako..

Siguro yung gumising sa akin ay yung video clip ng the Passion of the Christ, nung hinahagupit si Jesus kahit duguan na nung mga Pharisees at narealize ko grabe pala talaga ang hirap na dinanas niya para lang mailigtas tayo sa kaasalanan. Blessing in disguise na din siguro na never kong napanood ng buo yung movie na yun para maging mas makubuluhan sa akin yung retreat na ito.

II

Ni minsan hindi ko talaga naisip dati na someday tatalikuran ko ang relihiyong kinalakhan ko. Naniniwala kasi ako dati (hanggang ngayon) na hindi naman religion ang magliligtas sa atin at magdadala sa eternal life. Ang alam ko noon, basta may takot ka kay God at sundin ang sampung utos nya at gumawa ng mabuti ok na yun, sa langit ka na mapupunta so hindi ko na kelangan umalis sa Church na kinabibilangan ko. Tapos minsan nung nasa college ako, habang naglalakad ako, may lumapit sa akin at tinanong ako na kung mamatay dw ba ako sa sandaling iyon, alam ko na daw ba kung saan ako mapupunta. Siyempre nung una natakot ako kasi hindi ko talaga sigurado kung san nga ba? Tapos nag umpisa na sya magshare tungkol sa Bridge of Life at sinabi nya na si Jesus ang Bridge to Heaven. Nakinig ako pero parang sinasabi ng utak ko noon, alam ko na yan, ilang beses ko na narinig yan kaya hindi ko naman nainternalize yung message nya at hindi ko rin masyado naintindihan. Tapos nagpray pa ako kasama nya na tanggapin si Jesus sa heart ko. Ilang beses din naulit yung pangyayaring yun at laging ganun ang response ko hanggang sa dumating yung point na umiiwas na ako pag feeling ko magsishare na naman sila sa akin.

III

Out of respect ko sa paniniwala ng iba, open ako sa mga invitation sakin na umattend sa worship service ng ibang church as long as alam kong firm ang faith ko sa church na kinabibilangan ko. sabi ko masaya na ako sa religion ko nung pinanganak ako kaya hindi ako magpapabihag sa mga tinatawag ko dating “baduy at cornyng’ way ng pagworship. Dahil sa ayaw ko ngang mapabilang sa mga tulad nila, dumating ako sa point na tumatakas ako at tinataguan ko talaga ang friend ko na nag-iimbita sa akin. Ang sakin kasi ok lang na imbitahin ako umattend ng sa church nila basta wag lang iimpose at ipipilit sa akin na umattend sa kanila na parang member na din ako. Ang mali lang din sa akin, hindi ko rin kasi kayang sabihin yun nang harapan sa kaibigan ko kaya tumatakas ako.

Pero later in my college life, narealize ko na mali ang ginawa ko kasi si God ang tinakbuhan at tinanggihan ko hindi ang kaibigan ko kaya nung maging room mate ko ang sis ko sa org na very devoted and committed sa Christian life nya nung 4th year college na ako, hindi na ako tumatanggi sa mga imbitasyon nya kung free lang din naman ako. Ang naging kaibahan nya lang dun sa isang kaibigan ko eh, alam nya ang limitation nya pagdating sa pagsishare ng faith nya. Hindi nya kami pinipilit na sumama sa kanya at ni minsan, kahit araw araw kaming magkasama, hindi siya nag attempt na i-bible study kami. Ang naging impluwensiya nya lang akin personally ay maappreciate ang mga Christian music na araw-araw kong naririnig na pinapatugtog nya sa computer nya.

IV

Nitong nakaraang mga buwan at araw, parang bigla ko na lang naramdaman ang matinding paghahanap ko ng makakatulong sa akin na mag-grow spiritually. Naramdaman kong, hindi na ako sigurado kung tama nga ba ang mga tinuturo sa akin ng church na kinabibilangan ko. Alam kong para malaman ito, kelangan ko lang naman talaga basahin ang bible pero bakit parang ang hirap para sa akin na magbasa kahit isang chapter lang ng bible kada araw samantalagang pag novels, kaya kong magbasa ng dirediretso nang walang tayuan, at minsan nga wal pang tulugan? Dun ko inaccept na, kelangan ko nga ng tulong kasi hindi ko kayang mag-isa ito kaya binalikan ko ang room mate ko na sinabi ko na i-bible study nya ako. Siyempre ang unang reaksyon nya eh pagalitan ako kasi nga bakit ngayon lang daw kung kelan hindi na kami magkasama kaya irerefer nya na lang daw ako sa kapatid na kaibigan nya para i bible study ako.

V

Hindi ko alam na siseryosohin nya din pala yun kasi puro biruan ang usapan namin, kaya mejo nagulat pa ako nang makatanggap ako ng text inviting me to attend a BS meeting. Ang naging problema nga lang, nabura ko ang message nya nang hindi man lang ako nakakapagreply kaya nawala ko ang number nya. Nanghinayang ako kasi sa hindi mabilang na pagkakataon, nawala na naman yung isang way para mapalapit sa Kanya. Pero sabi nga sa bible, seek and you shall find, ask and you will receive kaya kahit hindi ko hiningi at naghanap lang ako, lumapit pa din si Lord sa akin kasi tinext ako ulit kaya hindi ko na pinakawalan ang pagkakataon na magbigay sa Kanya ng time kahit lately ay medyo busy na din ang schedule ko dahil sa isang raket ko.

VII

Sa madaling salita, inumpisahan ko na ang journey ko towards spiritual growth at ang nakakatawa, ang unang message na narinig ko ay tungkol sa sufferings. sabi ko ang swerte ko kasi wala pang suffering na matindi tindi na binigay si Lord sa akin. Sabi nung Pastor sa amin, darating talaga ang time na ihahumble tayo ni Lord at bibigyan talaga tayo ng matinding pagsubok kung hindi man tayo mismo eh ang mahal natin sa buhay. Pero wag tayong mabahala at panghinaan ng loob kasi ang sufferings ay part ng blessings kaya malugod natin tong tanggapin at sabihing “I welcome suffering” at sinabi ko naman.

VI

Ang galing talaga ni Lord kasi hindi ko inaasahan na ganun kabilis ang response nya sa dasal ko. Nung gabi din mismo ng araw na iyon, habang nagbabasa ako ng bible, nakatanggap ako ng tawag mula sa amin na na-stroke daw ang tatay ko. Siyempre hindi ko maiwasang mag-alala at matakot nung una na baka kunin na nya ang tatay ko sa amin, kaya ang unang naging dasal ko ay “Lord, ang bilis naman ng pagsubok nyo, pero thank you pa rin kasi hiningi ko naman ito dahil alam kong part pa ito ng blessings nyo at alam kong hindi mo kami pababayaan” at nakiusap ako na huwag naman sana maging malala ang epekto ng stroke kay papa. Matinding pagsubok talaga yun kasi bago pa ko matanggap ng masamang balitang yun, nagkukuwenta ako ng kayamanan ko at mukhang nagkukulang ang sweldo ko sa akin lately kaya ang tanging pinanghawakan ko na lang ay ang promise nya na “I know all your needs and my grace is sufficient for you” at ang overflowing blessings and comfort na kasama ng mga sufferings na binigay Nya. Kaya kahit umiyak ako ng ilang beses sa harap ng mga katrabaho ko sa kauna-unahang pagkakataon at paminsan-minsan ay nagwoworry ako, hindi ko nakuhang magalit at magtanong sa kanya ng Bakit? Perfect talaga si Lord kasI yung malaman pa lang at marinig ang promises nya ay blessing na dahil kung hindi ko siguro narinig at nalaman ang mga aral nya tungkol sa pagbabata eh siguro hindi ko din naiwasan ang magreklamo at magtanong sa kanya. At siguro hindi ko makikita yung mga blessings na sinasabi nya na kasama sa package ng bawat sufferings. Hindi ko siguro makikita yung blessing sa mga malilit na bagay at pangyayari na dati eh para sa akin ay coincidence lang. Madami talagang blessings na ibibigay si Lord kung lalapit ka lang at isusuko mo ang lahat sa kanya. At siyempre kailangan mong magtiwala na magiging maayos ang lahat sa kanya. Praise God kasi kahit nung una akala ko mahirap, eh nakaraos naman kami. Madali akong nakakuha sa opisina namin ng pambayad ng hospital, at pambili ng gamot, naging supportive din ang boss ko na unahin ang pagtulong sa pag- aalaga ng tatay ko, at naramdaman ko ang overflowing support ng mga taong nagmamahal sa amin dahil sa dami ng mga taong bumisita para kumustahin sya. Kahit hindi mo hingin ibibigay nya basta alam niyang kelangan mo para gumaan ang trabaho mo.

VII

Kaya pagbalik ko dito sa Maynila, nagdecide ako na ituloy ang journey ko para makilala pa Siya at nagdecide ako kahit na alam kong gastos na naman na umattend ng retreat at hindi ako nagsisisi na iginive-up ko ang isang weekend para makasama Siya at kilalanin si Lord Jesus as my Saviour. Naging kabilang na din ako sa mga tinatawag ko dating baduy at corny pero im happy that I’ve given up my old self and decided to become one of the children of God and ready to welcome joy peace and even more sufferings as I continue my journey in life with Jesus.

Amazingly, kahit bago pa lang, I can feel that the Holy Spirit is working in me dahil kung dati ang sia sa pinaka-iniiwasan ko ay ang magdasal sa harap ng maraming tao, kanina sa Monday devotion namin dito sa opisina eh naging madali na sa akin ang magclosing prayer at kung dati eh hindi talaga ako masyadong nagsasalita ng mga magagandang ginawa sa akin ni God, eh kanina ay nakapagshare ako at masarap sa feeling pag alam mong may nainspire sa story mo about sa amazing things na nagawa sayo ni God..

Amen!

Laba, linis, tulog, basa, DVD marathon day naman sa mga homebodies o mga taong-bahay. Pero kung ako lang ang tatanungin, lahat yan applicable sakin, plus minsan, elbi day or friendship day yan, depende sa mood at availability ng fund ko

Road (mis)Adventure

Isa sa pangarap kong gawin bago ako umabot sa edad na 30 ay ang bumiyahe  ng mag-isa sa isang lugar na gustong-gusto kong puntahan. Yung lugar na tipong sa panaginip mo lang napuntahan pero biglang nagkatotoo dahil narating mo na nga at  ang tanging  dala mo lang ay isang mapa at lakas ng loob na magtanong ng tamang direksiyon sa mga taong taga doon sa lugar na yun. Pero nitong nakaraang araw, napag-isip-isip ko, kelangan ko pa pala talaga magpraktis muna na bumiyahe sa mas malapit na lugar bago ko magawa yun dahil, sa hindi na mabilang na pagkakataon, eh naligaw na naman ako.

Nangyari iyon noong  August 14, araw ng sabado,  nang ako ay sumama sa taunang mangtrove tree planting activity ng org ko sa kolehiyo. Ang taunang mangrove tree planting activity ay madalas naming ginagawa sa Mangrove experimental station sa Pagbilao, Quezon kaya kinailangan ko talagang bumiyahe mula Quezon city papuntang Quezon province. Karaniwang set-up namin ay sabay-sabay kaming umaalis mula sa elbi sakay ng inupahan naming jeep pero ngayong taon, dahil tinamad akong bumiyahe nung biyernes ng gabi papuntang elbi, nagsabi ako na maaga na lang ako kinabukasan aalis ng QC at didiretso na lang ako sa Lucena City para doon na lang kami magkita-kita. Ang plano ko noon ay makaalis sa QC before 5:00am pero dahil hindi tumunog ang alarm ko ng 3:00am, nalate ako ng gisingkaya madaling salita eh nakaalis ako nang QC nang 6:00am. At kapag minamalas ka nga naman, kung kelan ka nagmamadali eh saka mo pa masasakyan ang bus na colorum ata kaya pinalipat kami sa isa kabilang sa may SLEX. Idagdag pa kabi-kabilang text na panay ang tanong eh kung nasan na daw ako dahil malapit na daw sila sa Lucena kaya pressured na talaga ako. Para hindi ako masyadong mag alala eh naisipan ko na lang matulog muna sa biyahe.. Paggising ko, ayan, 8 missed calls at 10messages recieved na ang laman ay “ate, dito na po kami sa terminal san ka na?”. Kumusta naman at nasa San pablo pa lang ako at mukhang isang oras pa bago ako makarating sa lugar na pinaghihintayan nila. Kadalasan ay nag-iimbita kami ng mga freshman tuwing MTP at sagot namin lahat maliban sa lunch at ngayong taon lang kami nakapag-invite ng more than 50 freshies kaya naisip ko bigla nakakahiya naman kung paghihintayin namin sila ng matagal.

Kaya ayon, nagmagaling na naman ako at nagsabing mauna na sila at didiretso na lang ako mismo sa planting site tutal alam ko naman kung saan dahil nakarating na ako dun ng ilang beses kahit hindi ko  naman talaga alam kung ano ang sasakyan ko para makarating sa lugar na yun. May idea lang ako ng kaunti dahil nadadaanan yun pag umuuwi ako ng bicol kaya naglakas-loob akong sumubok ng isang road adventure.

Tama na sana ang nasakyan kong bus, at nadadaanan naman daw ang kanto papuntang site, pero dahil nga nagmamagaling ako, hindi na ako ngbilin kay manong konduktor na sabihan ako pag kelangan ko na bumamaba kasi alam ko naman ang landmark papunta dun. Sabi ng mga kasama ko, bago daw lumagpas ng tulay ang bababaan ko. Dahil minimum lang ang binayaran kong pamasahe, inassume ko na malapit na lang yun kaya panay din ang tanaw ko sa dinadadaanan ng bus, at hindi ko pinapansin ang cp ko dahil ayokong makalagpas at maligaw na naman.. Pero dahil nga siguro sinalo ko ang lahat ng kamalasan nung araw na yun, nakalagpas pa din ako at kinailangan kong sumakay pabalik. Pero hindi pa dun natapos ang aking adventure.. Dahil nga ang mangrove areas ay kadalasan nasa dulo ng mainland, kinailangan ko pang maglakad ng ilang metro para marating ko ang planting site.

At para tapusin ang aking kwento, nakarating naman ako ng ligtas sa planting area. Ang masamang balita nga lang, hindi ko nagawa ang totoong pakay ko kung bakit ko pinilit makapunta sa lugar na iyon dahil tapos na pala silang magtanim ng bakawan..Pero naging masaya naman ang natirang kalahati ng araw ko dahil sa mga bibong participants na nakilahok at nagbahagi ng kanilang talento sa maikli naming programa. Sulit naman ang pagpunta ko dahil napuno ang tiyan ko ng hangin dahil sa kakatawa na matagal ko na din namang hindi  nagagawa..

Bloopers part 2

nakalimutan ko lang ilagay sa naunang post ko:

Maraming beses na din akong naligaw dahil maling jeep ang nasakyan ko pero itong isa talaga ang pinakapanalo at may moral lesson din akong natutunan..galing akong bicol pauwing elbi, at first time kong dumiretso ng elbi from bicol dahil madalas pag nauwi ako, sa cubao ako dumidiretso. tapos dahil may inaayos daw na kalsada, hindi ako pwedeng bumaba sa turbina at pagsanjan dw ang pinakamalapit na babaan ko.Hindi pa ako nakarating sa part na yun ng laguna pero dahil nagmamagaling ako, sabi ko sige dun na lang tapos ngtanong ako sa dormate ko na taga liliw kung pano makarating ng elbi from pagsanjan. sakay daw ako ng jip to sta. cruz from pagsanjan tapos sa sta.cruz, sakay ako ng jip pacalamba. Safe naman akong nakarating sa sta. cruz from pagsanjan. Mejo lumuwag na din pakiramdam ko kasi nga alam kong madali naman makasakay ng jip pa-calamba. sobrang bigat pa ng dala kong bag nuon kasi puno ng reviewer para sa board exam, Buti na lang may isang babae akong napagtanungan kung saan ang sakayan ng jip pacalamba na naawa siguro sa akin dahil nakita nya hirap na hirap ako sa bitbit ko dahil literal na mas malaki pa talaga sa akin yung bag ko. tinulungan nya pa kong tumawid ng kalsada. pagdating dun sa sakayan, kinausap nya pa yung barker sabi isakay ako sa jip pacalamba..ewan ko ba kung anong katangahan na naman ang pumasok sa utak ko dahil hindi ako ngbabasa ng karatula at imbes na calamba eh calumpang pala yung nasakyan kong jip..syempre dahil hindi ko talaga alam yung lugar, tumitingin ako sa kalsada at dahil gabi pa nun, mahirap talaga makita ng daan. tapos naririnig ko sa mga nagbabayad ng pamasahe mukhang hindi familiar na lugar yung mga destination kaya bigla akong kinabahan. Tapos dahil nagpapanggap nga akong alam ko yung pupuntahan ko, hinintay kong madami nang nakababa bago ako nagbayad para in case mali nga nasakyan, konti lang ang saksi sa kaengotan ko..ayun na, nagbayad na ko, sabi ko college po,,e di tinanong ni manong san daw ako pupunta di sabi ko elbi, e di sagot nya, ay ineng, mali ang nasakyan mo..di na ako pinagbayad ni manong at ibinaba nya ako sa may kanto kasi paparada na din daw sya..hintay na lang daw ako ng mga jip na pabalik ng sta. cruz. eh 8pm na nun at mukhang 8pm daw pala ang last trip ng jeep pa sta cruz.. nag-umpisa na talaga akong kabahan kaya todo pray na ako na makauwi sana ako ng maayos. Napaparanoid na talaga ko na parang kakainin ako ng mga tao sa paligid kasi may isang manong pa sa kabilang kanto na sumisitsit at may sinasabi pa sya na hindi ko maintindihan kasi nga kung anu-ano na naiisip ko. tapos nilakasan nya yung pagtawag sa akin tapos sabi nya dun na daw ako maghintay kasi mas maliwanag dun at may upuan..papasakayin nya daw ako. pinagbilinan din pala siya ni manong driver na pasakayin ako kasi sinabi nya na naligaw nga daw ako at mali ang nasakyan..e di napahiya naman daw ako ko kasi pinag-isipan ko pa ng masama si kuya eh maganda naman pala ang intensyon nya. Nag-offer pa nga sya na kung sakaling hindi ako makasakay pabalik, dun daw ako patutulugin sa bahay ng nanay nya tutal wala naman daw yun ibang kasama,,syempre auko naman umabot sa point na yun dahil dyahe talaga kaya todo pray na ako na may dumaan nang jip palabas.. Buti na lang din pinagbigyan ako sa prayers ko kaya may dumaan ngang jeep at awa ng Diyos kahit sobrang pagod eh nakarating ako ng safe sa elbi..

anu ang moral lesson dun? kayo na bahalang mag-extract ng lesson hehe…